Study in Suomi: 'n Retourtje Finse Winter & Magisch Lapland

Begin maart, terwijl ik van alle kanten verhalen hoor van krokussen, terrasjes en zonnige stadswandelingen valt hier momenteel een prachtig pak verse sneeuw. Maar met elke week 45 minuten daglicht erbij, en bijna elke dag zon is het duidelijk dat ook hier de lente in aantocht is. Met een totaal van 16 uur zon sinds het begin van de winter in december, waren het donkere maanden. Zelfs voor Finse begrippen, het minste aantal uur zon sinds 20 jaar. Ieder nadeel heeft zijn voordeel; als de zon zo nu en dan doorbreekt maakt je hart een vreugdesprongetje ziet de wereld er plots nog veel prachtiger uit dan normaal en brengt het Finland een collectieve glimlach.

Leven in een wonderlandschap; sleeën, in de pauze even een rondje over de 3 km ijsbaan op het meer, langlaufen, op de fiets naar de skipiste. Eenmaal gewend aan 4 lagen kleding en wollen sokken als je beste vriend, zijn temperaturen als -20 zijn een stuk minder angstaanjagend dan ze klinken. Met een luchtvochtigheid zo laag als de temperatuur en geen wind kan je jezelf goed warm houden. Met een Nederlandse 4 graden, motregen, op je oude kraakfiets met tegenwind naar huis is een stuk onaangenamer. Al is fietsen in diep onder nul wel een ervaring. Tranen vriezen meteen vast aan je gezicht, als je aankomt op bestemming zijn je wimpers bevroren en is je haar wit. Zo nu en dan strand je in een sneeuwstorm, je fiets voortduwen in een halve meter verse sneeuw is intensief genoeg om niet koud te worden. Al met al waren de afgelopen maanden spectaculair. Een geweldige kerst thuis, Reizen met Jessy, bezoek van Jonne en later van Lia en afgelopen week Lapland, ik voel me een geluksvogel!

Een verslag uit Magisch lapland

Verleden week heb ik met mijn klasgenoten de Finse winter bekroon met een ongelofelijke trip naar Lapland. Een week lang hadden we ons eigen houten hutje in Inari, 400 kilometer boven de poolcirkel. Rendiertochten, husky sleeën, zwemmen in de Antarctische oceaan, een trip naar Noorwegen maar bovenal het almachtige noorderlicht was het zeker een van de prachtigste ervaringen van mijn leven.

Na 12 uur in de bus was de eerste stop het huis van de Kerstman, ja goede man komt uit Finland. Rudolf ontmoet, over de poolcirkel gelopen en verder kon je voor 25 euro met hem op de foto. Nog ruim 4 uur rijden door een magisch sneeuwlandschap met een prachtige zonsondergang en we kwamen aan bij ons verblijf. De trip werd gestart met een Finse sauna. Afkoelen in een speciaal geslagen wak in het meer, met een pomp erin om te voorkomen dat het dichtvriest. Na een adembenemende duik krabbel je op het totaal verijst trappetje eruit. Nog een 200 meter slibbersprint door de sneeuw terug naar de sauna, eenmaal terug is je haar stijf bevroren en is het aangenaam opwarmen in de sauna.

De eerste dag hebben we een trip gemaakt naar een lokale rendierfarm. De lokale bevolking in Laplands is de Sámi, een volk verspreid over Noorwegen, Zweden, Finland en Rusland. Met als belangrijkste inkomstbron rendieren. Zoals een Sámi vrouw ons uitlegde, een rendier is alles wat je nodig hebt om een winter te overleven; een trouwe sleetrekker, warmte en later de bron voor kleding en schoenen van de vacht, leer voor de tent, het gewei voor gereedschap, sieraden en muziekinstrumenten en het gewei. We hebben een tocht gemaakt met een rendier slee, ons eigen privé Rudolf. Heel vredig door het zonnige, besneeuwde landschap onder een warm vachtje. Daarna opgewarmd in de kota (houten hut) met een kampvuur, warme thee, en een Sámi-vrouw die traditionele liederen zingt. Het centrale thema is de zon, wat overal in terugkomt. Een bizarre plek om te leven, 3 maanden complete duisternis en 3 maanden met constant zonlicht.

De tweede nacht hebben we ervaren hoe moeder natuur een handje helpt om 3 maanden duisternis te overleven; het noorderlicht! De hele hemel gevuld met dansende lichten, vormen, kleuren over de hele hemel. Kleine groene schimmen die ontpoppen zich in springende leeuwen, zeemeerminnen, waterkolken en nog veel meer. Spinnent over de hele hemel, golvend van kleur verschietende magie. Met af en toe vallende sterren er tussendoor. Weinig mensen hebben het maar gezien, maar degene die het hebben gezien spreken er altijd over grote sprankelende ogen. Geen woord van gelogen; het noorderlicht is onbeschrijfelijk! Het is bizar wat de natuur met je doet, je voelt je zo klein, wil springen, dansen, huilen, lachen. En vooral blijven kijken. Mensen stormen in hun badkleding de sauna uit, en staan vervolgens 2,5 uur zich in -25 graden te vergapen.

Het blijkt dat dit jaar de solar activiteit op zijn hoogtepunt is, in een cyclus van 5 jaar. Zelfs de Finnen stonden met verbazing en ongeloof te kijken. Met twee nachten noorderlicht behoren wij zeker tot de ‘happy few’. De volgende dag is het bizar koud, met een gemiddelde temperatuur van -35 graden reizen we naar Noorwegen. Opnieuw een adembenemende trip door de fjorden van Noorwegen op naar het strand… Hier komt de jaarlijkse nieuwjaar duik ervaring toch van pas. Een duik in de Antarctische oceaan! In een piepklein dorpje ver van de bewoonde wereld (200 inwoners, 4 uur rijden van de eerste stad) konden we eerst in de sauna, omkleden in een zomerhuisje van iemand, een sprintje naar beneden en daarna een duik in de zee. Twee duiken later werden we in de kerk van het dorp ontvangen, waar een Noorse moeder de zaligste zalm soep ooit voor ons had gemaakt.

Terwijl we opnieuw verwend werden met een prachtige zonsondergang verkende we de rest van de rode-houten-huisjes-dorp. Op de trip terug werden we verschillende keren opgehouden door kuddes rendieren op de weg, Rudolfs in overvloed. Met ’s avonds diner van het kampvuur in de kota, en opnieuw een show indrukwekkend noorderlicht was ook deze dag weer kortom perfect.

De laatste dag liet de zon zich opnieuw zien, vanaf 7 uur in de morgen. De eerste stop was de husky ranch. Een stereotiep Fin met lang haar, staartje in de wit blonde baart en nog blauwere ogen dan de husky’s zelf gaf ons een korte uitleg over hoe een husky slee te rijden. In tweetallen kregen we ons slee, met zes springende, blaffende, over enthousiaste huskies. In de huskyslee sjezen we door de sneeuw. Na 5 minuten mocht ik ‘achter het stuur’, hoofdzakelijk remmen. Met heel je gewicht op de rem ‘ hangen’ . De huskys stoppen, de leiders kijken achterom en kijken ons vragend en verontwaardigd aan, laat ons nou rennen. De verzorger vertelde dat ze alleen willen rennen als het koud is, hoe kouder hoe beter. Die dag was het rond de -25,de ideale weersomstandigheden! Bij nul graden zijn ze niet vooruit te branden, en bij temperatuur boven de 10 graden willen ze alleen maar slapen.

Na twee uur snowboarden, opnieuw met een adembenemend zonsondergang was het tijd om aan de 12 uur durende terugreis te beginnen. Twee dagen later zit ik nog steeds na te genieten van de trip en de andere spectaculaire maanden.

Na een geweldige maand kerstvakantie ben ik met Jessy naar Polen gereisd, en door de Baltic met bus en trien naar Finland gereisd. Eenmaal aangekomen in Finland stond twee weken later Jonne bij me op de stoep. Schaatsen, langlaufen, elke avond sauna en snowboarden. Twee weken later had ik alweer geluk en kwam Lia langs! En het kan niet op, over twee weken komt Lara langs. En over drie weken begint een nieuw avontuur, drie maanden Leipzig!