Suomi’s Summerparadise

Scandinavië in sneltreinvaart
Iets meer dan drie weken geleden stapte ik met Jessy de trein in. Na de kerstvakantie waren we samen naar Polen geweest, om via Litouwen, Letland en Estland  terug te gaan naar Finland. Nu leek het ons leuk om de noordelijke weg naar Finland te nemen. En als we dan toch naar Scandinavië gaan, waarom dan niet meteen de poolcirkel over een naar de fjorden in Noorwegen. Inclusief het experiment voor hoe lang zouden we het uithouden met elkaar, in één trein. Op zaterdagmiddag stapte we  in de nachttrein naar Kopenhagen, na een nacht niet slapen was het rennen naar de trein naar Malmö, overstap naar de 6 uur durende treinreis naar Stockholm. Eenmaal aangekomen in Stockholm,24 uur nadat we uit Amsterdam waren vertrokken, stapte we in de trein naar een noordelijk oord in Noorwegen. Maandagmiddag 1 uur stonden we iets wat dikke enkels in Narvik.  Met ons persoonlijk record non-stop treinreizen staat op 43 uur, mét de adembenemende uitzichten geen probleem.

In het hoge noorden had de herfst al zijn intreden gedaan. Wij hadden in ons zomerse optimisme een licht en klein enkeldaks tentje meegenomen. Met behulp van roze ducktape en een rol vuilniszakken, hebben we tent zo toch maar Narvik proof gemaakt. Na een warme douche was het uiteindelijk machtig slapen; met uitzicht op je fjorden en het tikken van de regen op ons dubbeldakstentje.

We begonnen de dag met een heerlijke “kanelknut” van de lokale bakker. Met die energie in de benen op naar de skipiste. De regen en mist werden echter niet minder, uiteindelijk hebben we een wandeling door een prachtig regenachtig bos gemaakt. De volgende dag drentelde we nog wat rond met al ons bagage, en om 13 uur namen we de trein naar het Zweedse Lulea , vlak bij de grens met Finland. De 7 uur crossen door Lapland was prachtig. We miste wel de bus naar,  de nacht moest maar doorgehaald worden in een Laplands café. Met ons eerste biertje, á 8 euro per stuk, in ons hand, werd al snel duidelijk dat we haasten. Alles sloot voor 12 uur. De barjongen wilde ons wel naar het tankstation brengen, dat bleef de hele nacht open. Uiteindelijk heeft hij ons tot 3 uur ’s nachts kennis laten maken met Zweedse rapmuziek en wat sterke verhalen over het gevaalijke stadsleven in Lullea.  De laatste uren tot de eerste dag hebben we  de zonsopgang gekeken op het busstation. Om 5 uur ’s ochtends stapte we verkleumd de bus in, op naar Finland! Vanuit Kemi konden we weer op de trein, op naar Jyväskylä.  Na een laatste lange dag reizen richting het zuiden stonden we eindelijk weer op bekende grond!

Suomi’s Summerparadise
Een ander woord kan ik er niet voor vinden. Met slingertouwen het kraakheldere meer in springen, elke dag een andere strandje vinden om te zwemmen, fietsen door de bossen, veel picknicken en kampvuurtjes, en mooie plekjes ontdekken voor de waanzinnige zonsondergang. Was Finland in het voorjaar het warmste land van Europa,  de nazomer is ook prachtig! Goed terug komen na twee heerlijke maanden Nederland en drie geweldige maanden Duitsland. De straat was twee keer zo breed, de huizen minder hoog en vaste fietstochtjes twee keer zo snel. Na maanden in de sneeuw was het weer een groen Jyväskylä weer even wennen.

Het zomerparadijs was compleet na de fietstocht van verleden week. Met twee Duitse jongens een een Fins meisje heb ik een fietstocht gemaakt.  Opzoek naar  prehistorische rotsschilderingen. Het verhaal geloofde ik niet echt, maar de fietstocht opzich klonk aanlokkelijk genoeg om mee te gaan. Op vrijdag vertrokken we met ze vieren vanaf de universiteit. Na een half uur waren we de stad uit, na 2 uur fietsen was de weg onverhard. Drie lokale Finnen vragen en een ijsje verder, wisten we dat ergens in het bos een bordje zou staan die ons door het bos naar de prehistorische rots zou leiden. Na 2,5 over de onverharde weg en een lekke band verder, was daar het houten bordje in het bos. We parkeerde onze fiets en besloten dat de tent daar ook kon blijven. We gingen het bos in,  lieten onze fietsen achter en gingen opzoek naar de rots. Het was een machtig mooie plek, een hoge rots, meteen aan een immens meer.Het was prachtig weer. De tent kon bij de fiets blijven, we namen alleen ons slaapzak mee en besloten om die nacht buiten te slapen. De zoektocht naar de rotsschilderingen kon beginnen. Maar de beperkte informatie vertelde ons dat ze vooral zichtbaar waren na een flinke regenbui. Eigenlijk dolblij dat we die regenbui niet hadden, en na twee uur zoeken besloten we de rotsschilderingen maar te laten. De mannen gingen koken op het kampvuur, de meiden het bos in om blueberries en paddenstoelen te plukken. Lekker eten, zwemmen bij zonsondergang, opwarmen bij het kampvuur en daarna je slaapzak uitrollen op de rots. Muts op, truien en legging aan, wollen sokken aan de voeten, warmen dan je slaapzak in en uren naar de machtige sterrenhemel kijken.  

Terwijl wij rustig wakker werden (verstrooide hoven met mutsen en sjalen in mummie slaapzakkenliep er plotseling een groep mensen langs;  op zoek naar de rotsschilderingen. Het Finse meisje vertelde dat de man presentator was van een Finse natuurdocumentaire. Hij had veel gereisd en sprak geweldig Engels. Met zijn handboek en kennis hebben we uiteindelijk nog veel rotsschilderingen gezien, gemiddeld 7000 jaar oud! Van Elanden en volle vissersboten. Echt een bizar idee, dat zolang geleden mensen al in staat waren om deze barre winters te overleven.

En nu, ruska komt eraan. Het seizoen met de gekleurde bladeren, waar bij alle Finnen mij vol verwachting en schitterende ogen over vertellen.  Dit weekend gaan we een weekend het bos in. Naar een zomerhuisje, om de verjaardag van een Fins meisje uit me klas te vieren.

Liefs, Yara

Jessy's laatste dagje Finland

Finse ijsjes liefde - nog niet eens de helft van het assorticment

De varende sauna

Ruska

Leve de Lente in Leipzig

Leve de lente in Leipzig!

Drie weken geleden heb ik het witte sneeuwlandschap van Jyväskylä ingewisseld voor Leipzig; een levendige stad vol rinkelende trams, toeterende auto’s.  DDR stoplichten en natuurlijk bretsels ,braadworst en bier. Leipzig ligt in Oost Duitsland, ongeveer 2 uur onder Berlijn en heeft rond een half miljoen inwoners. Het is de thuisstad van Bach, de studiestad van Goethe, de stad waar de vreedzame revolutie tegen de DDR begon in 1989.

Het programma wordt op drie universiteiten gegeven; in Finland, Zweden en Griekenland. We hebben nu een gezamenlijk deel in Leipzig, met studenten van deze drie landen. Onze groep is geweldig internationaal, 20 mensen en 16 nationaliteiten. Dit deel van het programma is echt prachtig, elke week komt een andere professor van ergens over de wereld naar Leipzig om ons les te geven. Tot nu toe hebben we les gehad van een professor uit Canada en een uit Australië. Die laatste heeft de laatste 8 olympische spelen mee gemaakt en verschillende teams en sporten begeleid. En daar ook nog is in geuren en kleuren over kan vertellen. Het is geweldig leuk om les te krijgen van zulke mensen.

Verder is Leipzig eigenlijk een groot park. Voor mijn gevoel is er op elke straathoek wel een parkje te vinden. En van noord tot zuid loopt één groot park, waar vanuit je elke andere uithoek van de stad kan bereiken. Met de warme april zon (gemiddeld 22 graden afgelopen week)  is het een groot picknick en barbecue festijn.  Met overal muziek en spontane feestjes op bruggen en in parken. Waar mensen op blote voeten dansen, dat schijnt echt veel gezonder te zijn.

Altijd gehoord dat Duitsers zo efficiënt zijn? Nederland bureaucratisch?  Maak kennis met de Duitse voorliefde voor formulieren.  Huur contract: 4 handtekening, borg: 3 handtekening, 1 stempel, 1 formulier voor het kaskantoor (aan de andere kant van de stad), verplicht een Duitse bankrekening. Een bankrekening openen? Afspraak op het hoofdkantoor en tekenen: één handtekening voor de bankrekening, één voor de pinpas die je krijgt, één voor je pincode, één voor een toegangsnummer voor telebankieren, één voor het aanvragen van internet bankieren, etc. etc. Negen handtekeningen verder was je rekening aangevraagd.  Van het kastje naar de muur gestuurd worden is hier nog veel meer. Frau 1 is voor de stempel op je aanvraag formulier, en bij frau Hendrik op de vijfde verdieping kan je formulier inleveren, waarna je naar het kantoor in de stad moet om bij frau nummer drie dat formuliertje weer in te leveren en je naar het volgende kantoortje mag om te betalen.

Afgelopen weekend kwamen Arie en Lia langs. Lekkere Duitse broodjes gegeten en door de stad gestruind. Samen met Arie heb ik de Thomaskirch-toren beklommen. Dat is de kerk waar Bach veel heeft gespeeld.  Zondag heb ik ook de halve marathon van Leipzig gelopen. Wat een leuke rondleiding door de stad was. Zoals altijd holle alle oude mannetjes met bierbuiken je makkelijk voorbij. Nu bleef er eentje naast me lopen met een verhaal in het Duits, ik had eigenlijk helemaal geen zin en energie om een heel gesprek te voeren. Dus ik zei dat ik geen Duits sprak en zette me koptelefoon weer op. Meneer kletste zonder problemen door in het Engels. Door  mijn koptelefoon hoorde ik hem toch wel een bekend taaltje spreken met twee jongens die langs liepen … Bleek dat het allemaal Nederlanders waren. Eentje verkocht tulpen op de markt, de andere werkte hier bij een een of ander bedrijf. De laatste maakt elk jaar een halve marathon trip naar een stad in Duitsland. 

Iedereen alvast een geweldige koninginnedag! En fijne meivakantie!
Liefs, Yara

'n Retourtje Finse Winter & Magisch Lapland

Begin maart, terwijl ik van alle kanten verhalen hoor van krokussen, terrasjes en zonnige stadswandelingen  valt hier momenteel een prachtig pak verse sneeuw. Maar met elke week 45 minuten daglicht erbij, en bijna elke dag zon is het duidelijk dat ook hier de lente in aantocht is. Met een totaal van 16 uur zon sinds het begin van de winter in december, waren het donkere maanden. Zelfs voor Finse begrippen, het minste aantal uur zon sinds 20 jaar. Ieder nadeel heeft zijn voordeel; als de zon zo nu en dan doorbreekt maakt je hart een vreugdesprongetje  ziet de wereld er plots nog veel prachtiger uit dan normaal en brengt het Finland een collectieve glimlach.

Leven in een wonderlandschap; sleeën, in de pauze even een rondje over de 3 km ijsbaan op het meer, langlaufen, op de fiets naar de skipiste. Eenmaal gewend aan 4 lagen kleding en wollen sokken als je beste vriend, zijn temperaturen als -20 zijn een stuk minder angstaanjagend dan ze klinken. Met een luchtvochtigheid zo laag als de temperatuur en geen wind kan je jezelf goed warm houden. Met een Nederlandse 4 graden, motregen, op je oude kraakfiets met tegenwind naar huis is een stuk onaangenamer. Al is fietsen in diep onder nul wel een ervaring. Tranen vriezen meteen vast aan je gezicht, als je aankomt op bestemming zijn je wimpers bevroren en is je haar wit. Zo nu en dan strand je in een sneeuwstorm, je fiets voortduwen in een halve meter verse sneeuw is intensief genoeg om niet koud te worden. Al met al waren de afgelopen maanden spectaculair. Een geweldige kerst thuis, Reizen met Jessy, bezoek van Jonne en later van Lia en afgelopen week Lapland, ik voel me een geluksvogel!

Een verslag uit Magisch lapland

Verleden week heb ik met mijn klasgenoten de Finse winter bekroon met een ongelofelijke trip naar Lapland. Een week lang hadden we ons eigen houten hutje in Inari,  400 kilometer boven de poolcirkel.  Rendiertochten, husky sleeën, zwemmen in de Antarctische oceaan, een trip naar Noorwegen maar bovenal het almachtige noorderlicht was het zeker een van de prachtigste ervaringen van mijn leven.

Na 12 uur in de bus was de eerste stop het huis van de Kerstman, ja goede man komt uit Finland. Rudolf ontmoet, over de poolcirkel gelopen en verder kon je voor 25 euro met hem op de foto. Nog ruim 4 uur rijden door een magisch sneeuwlandschap met een prachtige zonsondergang en we kwamen aan bij ons verblijf. De trip werd gestart met een Finse sauna. Afkoelen in een speciaal geslagen wak in het meer, met een pomp erin om te voorkomen dat het dichtvriest. Na een adembenemende duik krabbel je op het totaal verijst trappetje eruit. Nog een 200 meter slibbersprint door de sneeuw terug naar de sauna, eenmaal terug is je haar stijf bevroren en is het aangenaam opwarmen in de sauna.

De eerste dag hebben we een trip gemaakt naar een lokale rendierfarm. De lokale bevolking in Laplands is de Sámi, een volk verspreid over Noorwegen, Zweden, Finland en Rusland. Met als belangrijkste inkomstbron rendieren. Zoals een Sámi vrouw ons uitlegde, een rendier is alles wat je nodig hebt om een winter te overleven; een trouwe sleetrekker, warmte en later de bron voor kleding en schoenen van de vacht, leer voor de tent, het gewei voor gereedschap, sieraden en muziekinstrumenten en het gewei. We hebben een tocht gemaakt met een rendier slee, ons eigen privé Rudolf. Heel vredig door het zonnige, besneeuwde landschap onder een warm vachtje. Daarna opgewarmd in de kota (houten hut) met een kampvuur, warme thee, en een Sámi-vrouw die traditionele liederen zingt. Het centrale thema is de zon, wat overal in terugkomt. Een bizarre plek om te leven, 3 maanden complete duisternis en 3 maanden met constant zonlicht.

De tweede nacht hebben we ervaren hoe moeder natuur een handje helpt om 3 maanden duisternis te overleven; het noorderlicht!  De hele hemel gevuld met dansende lichten, vormen, kleuren over de hele hemel. Kleine groene schimmen die ontpoppen zich in springende leeuwen, zeemeerminnen, waterkolken en nog veel meer. Spinnent over de hele hemel, golvend van kleur verschietende magie. Met af en toe vallende sterren er tussendoor. Weinig mensen hebben het maar gezien, maar degene die het hebben gezien spreken er altijd over grote sprankelende ogen. Geen woord van gelogen; het noorderlicht is onbeschrijfelijk!  Het is bizar wat de natuur met je doet, je voelt je zo klein, wil springen, dansen, huilen, lachen. En vooral blijven kijken. Mensen stormen in hun badkleding de sauna uit, en staan vervolgens 2,5 uur zich in -25 graden te vergapen.

Het blijkt dat dit jaar de solar activiteit op zijn hoogtepunt is, in een cyclus van 5 jaar. Zelfs de Finnen stonden met verbazing en ongeloof te kijken. Met twee nachten noorderlicht behoren wij zeker tot de ‘happy few’. De volgende dag is het bizar koud, met een gemiddelde temperatuur van -35 graden reizen we naar Noorwegen. Opnieuw een adembenemende trip door de fjorden van Noorwegen op naar het strand… Hier komt de jaarlijkse nieuwjaar duik ervaring toch van pas. Een duik in de Antarctische oceaan! In een piepklein dorpje ver van de bewoonde wereld (200 inwoners, 4 uur rijden van de eerste stad) konden we eerst in de sauna, omkleden in een zomerhuisje van iemand, een sprintje naar beneden en daarna een duik in de zee. Twee duiken later werden we in de kerk van het dorp ontvangen, waar een Noorse moeder de zaligste zalm soep ooit voor ons had gemaakt.

Terwijl we opnieuw verwend werden met een prachtige zonsondergang verkende we de rest van de rode-houten-huisjes-dorp. Op de trip terug werden we verschillende keren opgehouden door kuddes rendieren op de weg, Rudolfs in overvloed. Met ’s avonds diner van het kampvuur in de kota, en opnieuw een show indrukwekkend noorderlicht was ook deze dag weer kortom perfect.

De laatste dag liet de zon zich opnieuw zien, vanaf 7 uur in de morgen. De eerste stop was de husky ranch. Een stereotiep Fin met lang haar, staartje in de wit blonde baart en nog blauwere ogen dan de husky’s zelf gaf ons een korte uitleg over hoe een husky slee te rijden. In tweetallen kregen we ons slee, met zes springende, blaffende, over enthousiaste huskies. In de huskyslee sjezen we door de sneeuw. Na 5 minuten mocht ik ‘achter het stuur’, hoofdzakelijk remmen. Met heel je gewicht op de rem ‘ hangen’ . De huskys stoppen, de leiders kijken achterom en kijken ons vragend en verontwaardigd aan, laat ons nou rennen. De verzorger vertelde dat ze alleen willen rennen als het koud is, hoe kouder hoe beter. Die dag was het rond de -25,de ideale weersomstandigheden! Bij nul graden zijn ze niet vooruit te branden, en bij temperatuur boven de 10 graden willen ze alleen maar slapen.

Na twee uur snowboarden, opnieuw met een adembenemend zonsondergang was het tijd om aan de 12 uur durende terugreis te beginnen. Twee dagen later zit ik nog steeds na te genieten van de trip en de andere spectaculaire maanden.

Na een geweldige maand kerstvakantie ben ik met Jessy naar Polen gereisd, en door de Baltic met bus en trien naar Finland gereisd. Eenmaal aangekomen in Finland stond twee weken later Jonne bij me op de stoep. Schaatsen, langlaufen, elke avond sauna en snowboarden. Twee weken later had ik alweer geluk en kwam Lia langs! En het kan niet op, over twee weken komt Lara langs. En over drie weken begint een nieuw avontuur, drie maanden Leipzig!

by Chun Li

by Chun Li

meer foto's:
https://plus.google.com/photos/115692005516681211881/albums/5851942105331545857?authkey=CMOz97-pr67jZQ